สร้าง Comment ง่ายๆ ด้วยตัวคุณเอง..คลิ๊กที่นี่

ฟังเพลง และดูเอ็มวีทั้งหมดจาก zonezeed.com

ฟังเพลง และดูเอ็มวีทั้งหมดจาก zonezeed.com

กังฟูแพนด้า,wall-e,Max Payne,spider wick,อย�⁁า� หย�⁁zoher
night at the museum,die hard1-4
นา�„,national treasure,มอ.8,poseidoe
ratatouille,ครัวครอบตัวดำ,อีส้ม สมหวั�‡,mr.bean
,bee movie,juno,xxx,under dog,home alone 1-4,matrix1-3,ตำ�™า�™สม�€à¸”็à¸⁁à¸zระ�™à¹€รศวรมหารา�Š,back to the future,pocahontas,BIM
007,car,charlie's angels,batman1-5,toy story

-เกมซ่าท้ากึ้น
-ฉลาดสุดสุด
-ชิงร้อยชิงล้าน
-เกมหิน
-แดนสนธยา

ห้องนอนของเฮอร์ไมโอนี่
เหมือนกับมีลมหนาวปะทะเข้ากับร่างของรอนทันทีที่เค้าเปิดประตูเข้าสู่ห้องนอนของเฮอร์ไมโอนี่
หนังสือกองมหึมายังคงเรียงกันเป็นตับอยู่ที่โต๊ะ มีอยู่เล่มหนึ่งยังคงเปิดค้างไว้เหมือนกับว่ามันกำลัง
ถูกอ่านอยู่ก่อนหน้าที่เค้าจะเข้ามาไม่นาน กลิ่นหอมอ่อนๆหอมกรุ่นไปทั่วห้อง ใจของรอนสั่น
สะท้านอย่างเจ็บปวดในขณะที่ค่อยๆก้าวเท้าเดินเข้าสู่ห้องอย่างเชื่องช้า ความร้อนลุ่มแปรเปลี่ยน
เป็นความเย็นยะเยือกทันทีที่เห็นร่างอันไร้วิญญาณของสาวน้อยผมสีน้ำตาลฟูฟ่องที่นอนส
งบนิ่ง ไม่ไหวติ งอยู่บนเตียงนอนสีครีม รอนรู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังเคลื่อนตัวมาจุกแน่นที่
หน้าอกของเค้ามันอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก สมองก็ยังคงมึนงงเรื่องราวต่างๆมันรวดเร็ว
เหลือเกินและมันก็เป็นเรื่องที่เกินกว่าหัวใจของรอนจะรับได้
“ ..พี่รอน..พี่..” จินนี่ที่ยืนข้างเตียงที่เฮอร์ไมโอนี่นอนอยู่ เรียกรอนด้วยเสียงอันแผ่วเบา
เธอกำลังจะพูดต่อในบางสิ่งบางอย่างแต่ก็ไม่สามารถเอ่ยปากต่อได้เมื่อรอนค่อยๆยกมือเป็นเชิง
ห้ามปราม เค้าไม่ได้หันมามองทางเธอเลยแม้แต่นิดเดียว สายตาของรอนในตอนนี้มีแต่เฮอร์ไมโอนี่
ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงนอนเท่านั้น และดูจินนี่จะเข้าใจในความรู้สึกของพี่ชายตัวเองดี เธอค่อยๆ
ก้าวออกห่างจากเตียงนอนของเฮอร์ไมโอนี่ ความรู้สึกสงสารพุ่งขึ้นมาอย่างจับใจเมื่อได้เห็นใบหน้า
ที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกอันแสนจะเจ็บปวดของรอน จินนี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่จะหันหลัง
ให้พี่ชายของตัวเองและเดินลับหายออกไปจากห้อง ทิ้งให้รอนอยู่กับร่างอันไร้สติของเฮอร์ไมโอนี่
แต่เพียงลำพัง“ เฮอร์…..เฮอร์…..เฮอร์..ไม..โอ..นี่..” เสียงอันแหบแห้ง แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกค่อยๆดังออกมา
จากปากของรอน เค้าค่อยๆทรุดตัวลงคุกเข่าอย่างอ่อนแรงที่ข้างเตียงและเอื้อมมืออันสั่นเทาของตัวเอง
ไปสัมผัสกับมือของเด็กสาวที่นอนสงบนิ่งอย่างช้าๆ ความเย็นที่รอนสัมผัสได้จากร่างร่างนั้น ทำให้รอน
หายจากอาการมึนงง ประหนึ่งพึ่งจะรู้สึกตัวว่านี้ไม่ใช่ความฝัน มันเกิดขึ้นจริงๆ เฮอร์ไมโอนี่จากเค้าไปแล้ว
โอกาสครั้งสุดท้ายที่เค้าจะบอกกับเธอ มันไม่มีอีกแล้ว รอนกุมมืออันเย็นชืดของเฮอร์ไมโอนี่ไว้แน่น
ราวกับว่าเค้าจะสามารถดึงเธอกลับมาได้ หยดน้ำตาเล็กๆเริ่มไหลรินจากขอบตาของเด็กหนุ่มอย่างช้าๆ
ความรู้สึกมากมายต่างกระหน่ำเข้ามาในห้วงจิตสำนึก ทำไมก่อนหน้านี้เค้าไม่พูดสารภาพกับเธอไป ทำไม
ที่ผ่านมาเค้าถึงไม่ทำดีกับเธอทั้งๆที่เธอเป็นผู้หญิงที่เค้ามองมาตลอด ทำไมต้องปฏิเสธว่าไม่ใช่ทั้งๆที่ทั้งใจ
ก็มีแต่เธอเท่านั้น รอนเอามือของเฮอร์ไมโอนี่มาแนบที่อกของเค้ามันเป็นสิ่งที่เค้าอยากให้เฮอร์ไมโอนี่สั
มผัสมานานแล้ว เค้าอยากให้เธอรับรู้ถึงหัวใจของเค้าในขณะนี้ เพื่อที่วิญญาณของเธอจะให้โอกาสเข้าอีกซักครั้งโดยการกลับคืนมาหาเค้า
“ ได้โปรด….เฮอร์ไมโอนี่…….ลืมตาซิ….ขอเถอะอย่าทำแบบนี้…..อย่า…อย่าทิ้งฉัน….แบบนี้ไม่เอาน่ะ
..ตื่นขึ้นมาซิยัยหัวฟู….แค่อีกซักครั้ง…ขอโอกาสฉันอีกครั้งเดียวเท่านั้น ..ฉันสัญญา ….เฮอร์ไมโอนี่ “
รอนจับร่างของเฮอร์ไมโอนี่เขย่าเบาๆ ก่อนที่จะดึงเธอมากอดไว้แน่น ตัวของเด็กหนุ่มมีอาการสั่นสะท้าน
ตามแรงสะอื้น หยดน้ำตาพลั่งพลูออกมาอย่างไม่ขาดสาย ความรู้สึกของผู้สูญเสียสิ่งสำคัญในชีวิตกำลัง
เกาะกินใจของรอนให้ทุกข์ระทม กลิ่นหอมจากเรือนผมสีน้ำตาลที่ฟูฟ่องอยู่ในอ้อมกอดของรอนมันยิ่งทำให้
เค้ารู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก หยดน้ำตาเล็กๆสองสามหยดของรอนร่วงลงใส่ใบหน้าอันบอบบางของ
เฮอร์ไมโอนี่อย่างไม่ตั้งใจ ตอนนี้เค้าไม่ต่างอะไรกับคนที่หัวใจแตกสลาย รอนพยามกล้ำกลืนก้อนสะอื้น
ก่อนที่จะค่อยๆก้มลงและกระซิบเบาๆที่ข้างหูของเฮอร์ไมโอนี่ ด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึก
“ ฉัน…รัก…เธอ…เฮอร์ไมโอนี่…รักมาก..และก็รักมานานแล้วด้วย “ รอนจุมพิตเบาๆที่หน้าผาของเฮอร์ไมโอนี่ เค้าค่อยๆเกลี่ยผมสีน้ำตาลที่ฟูฟ่องของเธอออกไปจากใบหน้าอย่างทะนุถนอม
รอนจ้องมองใบหน้าของเฮอร์ไมโอนี่ด้วยความเจ็บปวด เค้าล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเพื่อหยิบกล่อง
ของขวัญเล็กๆที่ห่อด้วยกระดาษสีแดงเลือดหมูออกมา รอนแกะกระดาษออกช้าๆโดยไม่ได้ละสายตา
ไปจากใบหน้าของเฮอร์ไมโอนี่เลย แหวนเงินวงเล็กๆที่มีพลอยสีชมพูรูปหัวใจประดับอยู่ถูกหยิบออกมา
เด็กหนุ่มค่อยๆบรรจงสวมแหวนเงินนั้นให้กับเด็กสาว ที่นอนสลบไม่ได้สติด้วยความอ่อนโยน
“ เธอชอบมันไหม “ รอนพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและสั่นครือเค้านิ่งไปพักหนึ่งเหมือนกับว่าพยายาม
จะทำใจก่อนที่จะพูดต่อ “ แหวนวงนี้มันไม่ได้แพงมากหลอก แต่ฉันก็พยายามแทบตายกว่าจะเก็บ
เงินซื้อมันมาได้ เธอรู้ไหม ฉันไปทำงานพิเศษที่ร้านอาหารพ่อมด หึ หึ ฉันทำจานชามแตกไป
หลายใบเลยหล่ะ ปกติ ฉันมันก็ซุ่มซ่ามอยู่แล้ว แต่ช่วงหลังฉันก็ดีขึ้นน่ะ จานแตกน้อยลง ”
รอนยิ้มทั้งน้ำตา เค้าทำราวกับว่าเฮอร์ไมโอนี่กำลังนั่งฟังเค้าพูดอยู่ รอนหยุดกลืนก้อนสะอื้นอีกครั้ง
พร้อมทั้งจับมือของเฮอร์ไมโอนี่มาแนบไว้ที่แก้มของเค้า
“ เธอจะรับรู้ไหมเฮอร์ไมโอนี่ ว่าทั้งหมดที่ฉันทำไปก็เพื่อเธอ ฉันไม่ได้เห็นเธอเป็นแค่เพื่อนมานานแล้ว
ถ้าฉันยอมรับความรู้สึกนี้ตั้งแต่แรก แค่เพียงฉันยอมรับ เท่านั้น “ รอนพูดเสียงสั่น เค้าก้มหน้านิ่งใน
ขณะที่มือของเฮอร์ไมโอนี่ยังคงแนบอยู่ที่แก้มของเค้าเหมือนเดิม ร่างของเด็กหนุ่มเริ่มสั่นเพราะแรงสะอื้น
อีกครั้ง เค้าทำใจไม่ได้จริงๆ รอนฟุบหน้าลงบนเตียงนอนของเฮอร์ไมโอนี่อย่างหมดแรง ทุกอย่างมัน
เร็วเกินไปเค้ารับไม่ได้หลอก รอนไม่มีวันรับเรื่องนี้ได้ ในขณะที่หัวใจเจ็บปวดเจียนตายในความรู้สึก
ของรอนตอนนี้เหมือนกับว่ามีมือนิ่มๆมือหนึ่งกำลังสัมผัสเส้นผมของเค้าอยู่ มือนั้นลูบไล้เรือนผมของเค้า
อย่างแผ่วเบามันเป็นสัมผัสที่แสนจะอบอุ่น รอนไม่ได้ขยับเค้ายังคงฟุบหน้าอยู่เช่นเดิมเพราะกลัวว่า
หากเค้าขยับตัวแม้แต่นิดเดียวสัมผัสนั้นจะจางหายไป กลิ่นหอมกรุ่นพร้อมกับลมหายใจอุ่นๆของใคร
คนหนึ่งทำให้หัวใจของรอนพองโตขึ้น อาการสะอื้นหยุดลงเกือบจะทันที รอนค่อยๆเงยหน้าขึ้นด้วยใจระทึก
ม่านน้ำตาทำให้รอนมองภาพตรงหน้าไม่ค่อยชัด เค้ารี่ตาลงเล็กน้อยพร้อมกับยกมือขึ้นปาดน้ำตาเพื่อให้
การมองเห็นนั้นชัดเจนมากขึ้น
“ เฮอร์…เฮอร์ไมโอนี่ “ รอนร้องอย่างตกใจสองตาเบิกกว้างอย่างเหลือเชื่อ รอยยิ้มและความปิติยินดีปรากฏบนใบหน้าของเด็กหนุ่มเกือบจะทันทีที่รู้ว่าใครเป็นเจ้า
ของสัมผัสอันอบอุ่นนั้น ในขณะที่เฮอร์ไมโอนี่เองก็ส่งยิ้มให้เค้าเช่นกันหยดน้ำตาเล็กๆ ค่อยๆไหลลงมาจากขอบตาทั้งสองข้างของเธอ และไม่ทันที่เฮอร์ไมโอนี่จะกล่าวคำพูดใด รอนก็ดึงตัวเธอเข้ามากอดอย่างแนบแน่น เฮอร์ไมโอนี่เองก็สวมกอดตอบรอนเช่นกัน หนุ่มสาวทั้งคู่กอดกันกลมแบบนั้นอยู่ซักครู่ใหญ่ ก่อนที่จะค่อยๆแยกออกจากกัน
“ แฮรี่ บอกว่าเธอโดนยาพิษ “ รอนพูดติดๆขัดๆด้วยอาการดีใจที่กำลังท่วมท้นอยู่เต็มอก เฮอร์ไมโอนี่
ไม่ตอบ เธอค่อยๆยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้กับชายหนุ่มในขณะที่ตัวเองก็ยังมีน้ำตาไหลมาเปื้อนแก้
มเช่นกัน
“ เธอถูกยาพิษได้ยังไงเฮอร์ไมโอนี่ “ รอนยังคงถามขึ้นอย่างเป็นห่วง
“ ไม่ ฉันไม่ได้โดนยาพิษ จินนี่เอาบัคเตอร์เบียร์มาให้ฉันดื่ม แน่นอนมันต้องมีอะไรผสมอยู่ด้วย
เพราะพอฉันดื่มไปแล้ว ฉันก็ไม่สามารถขยับตัวได้เลย แม้แต่จะลืมตาก็ลืมไม่ได้ ทั้งๆที่รู้สึกตัวดี
ทุกอย่าง แต่กลับต้องนอนนิ่งขยับตัวไม่ได้ “ เฮอร์ไมโอนี่หยุดนิ่งพักหนึ่ง เธอจ้องหน้ารอนนิ่ง
หน้าที่ซูบซีดของเธอเมื่อซักครู่แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่ออย่างชัดเจน “ ฉันได้ยินทุกอย่างที่เธอพูด
รับรู้ทุกอย่าง แต่ฉันขยับตัวไม่ได้ “ เฮอร์ไมโอนี่อมยิ้มพร้อมกับก้มหน้าลง มองแหวนเงินที่อยู่บนนิ้วมือ
ในขณะที่รอนยิ้มเก้อๆด้วยอาการขวยเขินที่จู่ๆก็เกิดขึ้นมากระทันหัน “ เออ คือ ฉัน ฉัน “รอนรู้สึกว่าความเป็นตัวของตัวเองเริ่มกลับมาแล้ว เค้าพูดติดขัด และรู้สึกกระอักกระอ่วนพิลึก
“ ไม่ต้องพูดอะไรหลอก ฉันรู้หมดทุกอย่างแล้ว แหวนสวยน่ะ ฉันชอบมาก จะรักษามันไว้
อย่างดีที่สุด “ หน้าของเฮอร์ไมโอนี่แดงมากขึ้น เธอพูดเสียงเบามาก แต่ก็เน้นชัดทุกถ้อยคำ
“ อืม อากาศดีจังเลยน่ะ “ รอนพูดขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มแห้งๆ เค้าไม่เคยรู้สึกเขินมากเท่านี้มาก่อน
“ เหรอ “ เฮอร์ไมโอนี่เงยหน้าขึ้นมองรอน “ แล้วเธอจะคุกเข่าอยู่อย่างนั้นทั้งคืนรึไง “ เฮอร์ไมโอนี่
พูดจบก็ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ
“ เธอไม่โกรธฉันแล้วใช่ไหม “ รอนลุกขึ้นและนั่งลงบนเตียงข้างๆเฮอร์ไมโอนี่โดยรักษา
ระยะห่างไว้ อย่างเขินๆ
“ ไม่แล้ว อยากจะโกรธแต่โกรธไม่ลง “ “ แสดงว่าทุกอย่างจะเหมือนเดิมใช่ไหม “
“ เหมือนเดิมยังไงหล่ะรอน “ “ ก็เหมือนก่อนที่เธอจะโกรธฉันไง “ รอนพูดเสียงเบาในขณะที่ก้มหน้าลงมองปลายเท้าตัวเอง เพื่อลดอาการประหม่า “ ก็แล้วเธอจะไม่รำคาญฉันเหรอ “
“ ฉันไม่เคยรำคาญเธอซักหน่อย “ รอนพูดเสียงพึมพำในลำคอ
“ แต่เธอชอบบอกว่ารำคาญฉันนิ เวลาฉันยุ่งกับเธอมากๆ “ เฮอร์ไมโอนี่แกล้งทำเสียงน้อยใจ
“ ฉันไม่ได้คิดอย่างงั้นจริงๆซักหน่อย “ รอนหันมาจ้องหน้าเฮอร์ไมโอนี่ตรงๆ
“ งั้นทีหลังจะบอกอีกรึเปล่าว่ารำคาญฉัน “ เฮอร์ไมโอนี่ยกมือขึ้นกอดอก และหยุดอยู่นิ่งเพื่อรอคำตอบ
“ ไม่ “ รอนตอบยิ้มๆ จากนั้นหนุ่มสาวทั้งสองก็สบตากันนิ่ง ไม่ได้มีคำพูดใดๆในระหว่างนั้น
แต่แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น ทำเอารอนกับเฮอร์ไมโอนี่สะดุ้งขึ้นทันที
………….ปั้ง…..........โอ้ยยยยย…………...ตุ๊บ……………
………..ช่วยด้วย……..พลีสสสสสสสสสส………………….
เสียงแอะอ่ะโวยวายดังราวกับประปาแตกหรือมีเหตุก่อการจราจลเกิดขึ้นก็ไม่ปาน ก่อนที่ประตูห้อง
จะเปิดออก เผยให้เห็นร่างของเด็กหนุ่มคล้ายกันสองคนวิ่งกุลีกุจอเข้ามา ผมสีแดงเพลิงดูหยุ่งเหยิง
ส่วนเสื้อผ้าขาดวิ่น และเมื่อทั้งสองเข้ามาในห้องได้แล้วก็รีบล็อกห้องทันที
“ นายสองคนเป็นอะไรเฟร็ดจร์อด “ รอนร้องถามอย่างตกใจในขณะที่เฮอร์ไมโอนี่ก็ดูจะตื่นตะหนก
พอๆกับรอน
……….เฟร็ด….จอร์จ…เปิดประตูเดียวนี้น่ะ…………
………..ปั้ง……..ปั้ง………….ปั้ง
“ พวกนั้นจะฆ่าฉัน “ เฟร็ดพูดด้วยอาการตื่นๆ
“ ใช่เราสองคนจะต้องแบนติดพื้นแน่ๆ นายรีบไปหาอะไรมากั้นประตูเร็วเข้ารอน “
“ พวกเธอไปก่อเรื่องอะไรกันมาอีกหล่ะ “ เฮอร์ไมโอนี่พูดเสียงเข้มพร้อมกับทำตาดุๆใส่สองแฝด
“ โธ่ เฮอร์ไมโอนี่ที่รัก ทุกอย่างนี้เราทำเพื่อเธอทั้งนั้น “ เฟร็ดพูดพลางเดินเข้าไปประจบเฮอร์ไมโอนี่
“ ไม่ต้องพูดมากบอกมาซิว่าไปทำอะไรมา “
“ พวกเราก็แค่ ก็แค่ “ จอร์ดอึกอักและเมื่อเค้าเห็นสีหน้าของเฮอร์ไมโอนี่เค้ารีบหุบปากทันที
“ แค่อะไร บอกมาเร็วเข้า “ “ แค่….แค่เอาลูกอมสลบให้กิน “ “ โธ่ทำไมชอบก่อเรื่องจริงน่ะ แล้วคราวนี้ใครหล่ะที่เป็นหนูทดลองของพวกเธอ “ เฮอร์ไมโอนี่
พูดด้วยเสียงอันหงุดหงิด ในขณะที่เฟร็ด จอร์ด และก็รอนพยายามช่วยกันออกแรงดันประตูไว้
“ แฮะ แฮะ แฮะ ทั้งหอเลย “
“ …….ว่าไงน่ะ…….”
“ ดะ เดี๋ยวก่อน เฮอร์ไมโอนี่ใจยะเย็นก่อน คือ ทุกอย่างที่เราทำก็เพื่อเธอกับรอนน่ะ
แบบว่า แบบว่า มันจะได้สมจริงสมจังไง “ เฟร็ดพูดเสียงรัว
“ เอ้อ..นี้เป็นแผนของพวกนายเองเหรอ ฉันว่าแล้วเชียว “ รอนหันไปจ้องหน้าสองแฝด
“ และบัคเตอร์เบียร์แก้วที่จินนี่ให้ฉันดื่มก็คงจะมีส่วนผสมของลูกอมประหลาดๆ
ของพวกนายด้วยซิน่ะ “ เฮอร์ไมโอนี่พูดเสียงเย็น ทำเอาเฟร็ดกับจอร์ดขนลุกเกรียว
“ ระเราทำเพื่อเธอ ด้วยความจริงใจอย่างสุดซึ้ง “ เฟร็ดกับจอร์ดกล่าวขึ้นพร้อมๆกัน
เหมือนกับได้เตรียมฝึกซ้อมคำพูดนี้มาเป็นอย่างดี
“ แน่ใจเหรอ ไม่ใช่ว่าเพราะต้องการจะหาคนทดลองลูกอมที่พวกนายพึ่งประดิษฐ์ขึ้น
มาใหม่แน่น่ะ “ เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นอย่างรู้ทัน และดูท่าจะแทงใจดำคู่แฝดแห่งตระกูลวีสลีย์
เอามากๆ
“ นายว่าไงเฟร็ด “ จอร์ดกระซิบที่ข้างหูของเฟร็ดเบาๆ
“ ข้างนอกเราอาจมีทางรอด แต่ข้างในนิซิ ดูท่า จะตายสถานเดียว “
“ งั้นตกลงตามนี้น่ะ “
………1………….2……………3……….ตูม

เฟร็ดกับจอร์ดอาศัยระเบิดควันแหวกวงล้อมหนีจากเฮอร์ไมโอนี่ และคนอื่นๆที่เตรียมจะยำ
คู่แฝดนรกคู่นี้ไปได้อย่างหวุดหวิด
“ เธอเป็นพรีเฟค และนั้นก็เป็นพี่ชายของเธอ เธอต้องทำอะไรซักอย่างน่ะรอน “
“ โธ่ เฮอร์ไมโอนี่ ทั้งกริฟฟินดอร์ขอเว้นไว้ซักสองคนเถอะน่ะ อย่างน้อยมันก็ทำให้เรา
กลับมาเข้าใจกันอีกครั้ง “ รอนมองหน้าเฮอร์ไมโอนี่ยิ้ม ๆพร้อมกับดึงมือเธอกลับ แทนที่
เฮอร์ไมโอนี่จะขัดขืนเหมือนทุกครั้ง แต่คราวนี้เธอยอมเดินตามรอนเข้าห้องอย่างโดยดี
ปล่อยให้คนอื่นๆไล่ตามจับเฟร็ดกับจอร์ดกันโกลาหลวุ่นวายไปทั่วหอกริฟฟินดอร์
………………………………………………………………………………………..